ОТЫЗ БЕСІНШІ СӨЗ

(бұрынғыша жиырма алтыншы сөз)

ҚАЗАҚТЫҢ ҚАЗАҚТАН БАСҚА ЖАУЫ ЖОҚ

Біздің қазақтың қосқан аты алдында келсе,

күреске түсірген балуаны жықса, салған құсы алса, қосқан

иті өзгеден озып барып ұстаса, есі шығып бір қуанады.

Сондағы мақсаты сол жеңіс өзінікі болмаса да,

оны үлкен абырой көріп, өзгелерді ызаландырсам

екен демек.

Жүрйік те, мықты да  бір елден бір елге көшіп жүретін бақ.

Ендеше, қуанбас нәрсеге қуанып, ұялмас нәрседен ұялу –

надандық пен ақымақтықтың әсері.

Қазақ бұл жаман әдетін еріксіз қорыққанда

         я өлгенде ғана доғарады.