ӨМІРДЕН КЕЙІНГІ ӨМІР

Көңіл айту салты

Қалыштың ұлы Нұрберген дүниеден өткенде, Нұрым жырау Шыршығұлұлы көңіл айта барып, пайғамбарлардың да қазаға сабыр еткендігін өнеге етіп, тереңнен толғаған:

Алладан болған әмір бар

Атамыз Сафи-адамға –

«Өнерің ғылым болсын» деп,

Қайымнан бергі қадамға.

Атасы бірге туды деп,

Арашалап ала алмас

Өзіңнің іні, ағаң да,

Жасында кеткен сәбилер –

Қайымның мәшхәр күнінде

Сол дейді нағыз панаң да.

Жазмыш пен озмыш тағдырың –

Жасаған-Ие, Алладан.

Бұл пәни кімнен қалмаған?

Ысыраттың майдан жолына

Пендесі болмас бармаған.

Алланың досты Мұхамбет,

Хазіреті Нухы да

Мұсылмандарды қамдаған.

Алладан әмір болған күн

Олар да жанын қармаған.

Қырық жыл қашып қиналып,

Хақтың ісін барлаған,

Қорқыт атам қобалжып,

Құдайға жылап зарлаған.

Нәмруд-Шадат отына

Ыбырайым-халил жанбаған.

Құдай үшін үй салып,

Ниетінен танбаған,

Жалған сөзге нанбаған.

Дүйсенбі күні алуға

Алласы қалап арнаған.

Бәйтілләні салдырып,

Мәдина-Мекке тұрғанда,

Арапаға хаж етіп,

Халық кеңесін құрғанда –

Сояйын десе қара жоқ,

Алла ісіне шара жоқ,

Жалғыз ұлы Смағұл –

Соны шалған құрбанға.

Себеп болар ма екен деп

Қиямет күні бір жанға.

Ағузы, Әлхам бір әріп,

Лаухы менен Махфузда

Жазылған екен шығарып.

Жалған емес, бұл анық,

Ғалымдар айтса тыңдалық,

Қараңғы жерде қабір бар –

Иманды құлға тым жарық,

Патша-құдай, мырзасың

Жаратқан жанның жұмласын.

Он сегіз мың ғаламның

Падишасы Сүлеймен

Алып қашты мың қатын,

Құрмет етіп бір басын.

Бұған да Алла бермеген

Дүниенің презент-қымбатын.

Расулалла дегендер

Бұ сөзімді тыңдасын.

Халқың қатты қайғырған,

Мұңайып құрбы-құрдасың.

Құл болғасын ғұмырсыз

Бізден бұрын бір патша

Өткен екен бір ұлсыз.

Арапат таудың басында,

Меккенің жақын қасында.

Құрбанға шалды қырық түйе

«Жарылқай көр, - деп, - бір Ие».

Атын айтсақ білерсіз –

Аты болар – Пір-Ие.

Пендесі жоқ-ты пікірсіз,

Таспих, тәубе, зікірсіз,

Ағузы, Әлһам, әйет бар –

Бір Құдайға шүкірсіз – депті.