ӨМІРДЕН КЕЙІНГІ ӨМІР

Көңіл айту салты

Маңғыстауда Аралбай жыраудың баласы Берекет дүниеден өткенде, Қашаған жырау оған жырмен былайша көңіл айтыпты:

Бұрын өткен біздерден

Алланың досы – ақ Нәби

Төрт құбыласы сай болып

Өтпегенге ұқсайды –

Сол секілді асылдар

Кем болып па Сіздерден?

Асылы сенсің Адайдың,

Бұрынғыдан із көрген.

Тыңдар деп айттым сөзімді,

Інім ғой деп көз көрген.

Берекеттің басында,

Мазарының қасында

Болып тұрсың ба, шайырымы,

Нар маядай тізделген.

Сабыр ет енді, Аралбай,

Көп ойлай берме балаңды-ай.

Таңда мақшар күнінде,

Құлының сонда «бабалап»,

Алдыңнан шығар аяңдай.

Хазіреті ер Дәуіт –

Бір намаздың үстінде

Отыз ұлдан айрылып,

Көзінің жасы төгіліп

Асасына таянды-ай.

Соңынан беріп жалғыз ұл,

Тақ-Сүлеймен пайғамбар

Патша болып дүрлеген

Он сегіз мың ғаламға-ай.

Алланың саған, Аралбай,

Мейірімі түспей ме?

Қарақтан қалған шырағың

Азамат болып өспей ме?

Қайғының қара бұлты

Басыңнан сенің көшпей ме?

Кеудеңде жанған қасірет

Басылып оттай, өшпей ме?

Күндердің күні болғанда,

Қаумалаған қалың ел:

«Берекеттен қалынған

Ұрпақ еді» - деспей ме?!

(жалғасы бар)